Τα ζυμαρικά και γενικά οι υδατάνθρακες είναι, για πολλές «μοδάτες» δίαιτες, το απαγορευμένο «κόκκινο πανί». Ωστόσο επειδή η ολική απαγόρευση, για μεγάλα διαστήματα, ολόκληρων ομάδων τροφίμων είναι σχεδόν αδύνατη και ελλοχεύει ψυχογενείς διατροφικές διαταραχές, είναι σαφώς προτιμότερα (και για λόγους μακροχρόνιας προσαρμογής) τα Μεσογειακά μοντέλα διατροφής, που περιέχουν υδατάνθρακες.

Το ζητούμενο είναι το πώς μπορούμε να καταναλώσουμε υδατάνθρακες, με τη μεγαλύτερη ωφέλεια και τις λιγότερες δυνατές επιπτώσεις. Κατ’ αρχάς πρέπει να κατανοήσουμε πως οι θερμίδες είναι απλά μια μονάδα μέτρησης της ενέργειας που αποδίδει το κάθε τρόφιμο. Αν συνεπώς, πριν κοιμηθούμε, καταναλώσουμε μια μερίδα μακαρόνια με κιμά, συνοδευόμενη από μια τοματοσαλάτα, πίνοντας και μια μπυρίτσα, τότε τροφοδοτούμε τον οργανισμό μας με μεγάλο ενεργειακό φορτίο που δεν πρόκειται να καταναλωθεί στον ύπνο, οπότε δημιουργούμε υψηλό μεταγευματικό στρες και του δίνουμε την «εντολή» αποθήκευσης της περίσσειας αυτής ενέργειας με τη μορφή λίπους. Έτσι αυξάνονται τα κιλά μας και κυρίως ο λιπώδης ιστός. Η λύση φυσικά δεν είναι το κόψιμο αλλά το «κάψιμο» των υδατανθράκων, ώστε να γίνουν επωφελείς και να δώσουν ενέργεια, τότε που την χρειαζόμαστε.

Θα σας αναφέρω το βιωματικό μου παράδειγμα, για να καταλάβετε πώς οι υδατάνθρακες μπορούν να γίνουν άριστη τροφή. Την περασμένη Κυριακή έτρεξα 8 χιλιόμετρα. Σ’ αυτή την περίπτωση ο οργανισμός έχει καταναλώσει το δικό του υδατάνθρακα (το μυϊκό & ηπατικό γλυκογόνο) και έχει άμεση ανάγκη αποκατάστασης. Η καλύτερη αποκατάσταση γίνεται με γεύμα που περιέχει 60-75% υδατάνθρακες. Έτσι όταν πήγα σπίτι μου, και επειδή είχαν περισσέψει λίγα μακαρόνια, αποφάσισα να τα χρησιμοποιήσω.

Έβαλα λοιπόν 70 γραμμάρια μακαρόνια (αλ ντέντε και χωρίς λάδια) μαζί με 2 φύλλα μαρούλι, 3 τοματίνια, μισό (μικρό) μήλο με τη φλούδα, μισή γροθιά λάχανο, μισό (μικρό) κρεμμύδι, μισό καροτάκι (όσο ένας δείκτης χεριού), και 2 κλωναράκια μπρόκολο. Επίσης, 2 κουταλιές σούπας μηλόξυδο, 2 κουταλιές γιαούρτι 2%, 2 κουταλάκια ελαιόλαδο, ρίγανη, κουρκουμά, πάπρικα και λίγο σκόρδο σε σκόνη. Όλα αυτά δεν είναι παραπάνω από 280 kcal, τα οποία συνδύασα με 3 ασπράδια βραστά. Θα μπορούσε βέβαια άλλος να βάλει διαφορετική πρωτεϊνούχα πηγή για την αποκατάσταση των μυώνων.

Με αυτόν τον τρόπο, κατανάλωσης ζυμαρικών ή άλλων υδατανθράκων, δίνουμε στον οργανισμό την πληροφορία της χρησιμοποίησης αυτού του ενεργειακού φορτίου (των θερμίδων των υδατανθράκων) για αποκατάσταση και όχι για αποθήκευση (λιπώδης ιστός).

Όπως στους ανθρώπους, έτσι και στις ομάδες τροφίμων, πρέπει να αφαιρέσουμε τις ταμπέλες «κακός – καλός», κατανοώντας τη φυσιολογία και τις ανάγκες του οργανισμού μας, επηρεάζοντας θετικά το DNA μας (επιγενετικά), το μικροβίωμα και τελικά το μεταβολισμό (μεταβολίωμά) μας.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΛΙΜΙΓΚΑΚΗΣ

Διαιτολόγος, Συγγραφέας Διαιτολογικών Βιβλίων